X
تبلیغات
تو راچون آرزوهايم هميشه دوست خواهم داشت

تو راچون آرزوهايم هميشه دوست خواهم داشت

شعري براي تو

 

ساده بودم که تو را ساده تجسم کردم

بعد لبخند تو با گریه تبسم کردم

آشنا با تمام پنجره های شرم

چون تو را پشت همین پنجره ها گم کردم

تو نماندی و صفا رفت و صمیمیت مرد

خویش را در قفس تازه تجسم کردم

از تو یک خاطره، یک خاطره باقی مانده است

بی تو با عکس تو یک عمر تکلم کردم ...

 

+نوشته شده در سه شنبه 1390/02/20ساعت5:46 PMتوسط مريم | |

 

در صبح آشنایی شیرین مان ، تو را

گفتم که : " مرد عشق نئی ! " باورت نبود

در این غروب تلخ جدایی ، هنوز هم

می خواهمت چو روز نخستین ، ولی چه سود ؟

می خواستی به خاطر سوگندهای خویش

در بزم عشق ، بر سر من ، جام نشکنی ،

می خواستی ، به پاس صفای سرشک من ،

این گونه دل شکسته ، به خاکم نیفکنی

پنداشتی که کوره ی سوزان عشق من

دور از نگاه گرم تو خاموش می شود ؟

پنداشتی که یاد تو ، این یاد دلنواز

در تنگنای سینه ، فراموش می شود ؟

تو ، رفته ای که بی من ، تنها سفر کنی

من مانده ام که بی تو ، شب ها سحر کنم

تو رفته ای که عشق من از سر بدر کنی

من مانده ام که عشق تو را ، تاج سر کنم

روزی که پیک مرگ ، مرا می برد به گور

من ، شب چراغ عشق تو را نیز می برم

عشق تو ، نور عشق تو ، عشق بزرگ توست

خورشید جاودانی دنیای دیگرم !

 

 

+نوشته شده در دوشنبه 1387/09/04ساعت8:45 PMتوسط مريم | |

  

 

نه ،  باورم نمی شه که تو منو از یاد ببری

تولدم شد بی وفا ، از تو نیومد خبری

چشمای من خشک شد به در، حالا کی بی وفاتره!

بال و پرش دادم ولی دیگه واسم نمی پره

اینو بدون دستای من گرمی دستاتو می خواد

تو رو به عشقمون قسم اون روزا رو یادت بیاد

 

 حتی دیگه خدامونم به دادمون نمی رسه

گریه نکن که دستمون به دست هم نمی رسه

تو رو خدا بهش بگین صبر منم سر اومده

خدا !  به من بگو چرا خوشی به من نیومده

بهش بگین سراغشو از کس و ناکس می گیرم

بهش بگین اگه نیاد تو انتظارش می میرم

آخه چرا نگاه اون چنگی به دل نمی زنه

می گن یکی تو قلبشه جونمو آتیش می زنه

تو ای خدا ؛ ازت می خوام دست توی دستاش بذارم

جز آرزوی دیدنش هیچ آرزویی ندارم

بازم می گم دوست دارم ، کاش عشقمون جون بگیره

برگرد بیا به کلبمون تا سر و سامون بگیره

 

ببخش اگه قسمت نشد توی چشات نگاه کنم

یا سر رو شونت بزارم اسم تو رو صدا کنم

تو هم منو بزار برو اما بدون رسمش نبود

جز تو آخه کی و دارم دلیل رفتنت چی بود ؟!

اون که نخواست پیشم باشی ، خودش باید صبرم بده

خدا ، گرفتی عشقمو ! جواب قلبمو بده

 

 

 

حتی دیگه خدامونم به دادمون نمی رسه

گریه نکن که دستمون به دست هم نمی رسه

تو رو خدا بهش بگین صبر منم سر اومده

خدا !  به من بگو چرا خوشی به من نیومده

بهش بگین سراغشو از کس و ناکس می گیرم

بهش بگین اگه نیاد تو انتظارش می میرم

آخه چرا نگاه اون چنگی به دل نمی زنه

می گن یکی تو قلبشه جونمو آتیش می زنه

تو ای خدا ؛ ازت می خوام دست توی دستاش بذارم

جز آرزوی دیدنش هیچ آرزویی ندارم

بازم می گم دوست دارم ، کاش عشقمون جون بگیره

برگرد بیا به کلبمون تا سر و سامون بگیره

 

مرگ بر آنکه دلش را به دل سنگ تو بست...

                                               سیزده خرداد

+نوشته شده در دوشنبه 1387/03/13ساعت11:30 PMتوسط مريم | |

 

یکشب ز ماورای سیاهی ها

چون اختری بسوی تو می آیم

بر بال بادهای جهان پیما

شادان به جستجوی تو می آیم

**********

سر تا بپا حرارت و سرمستی

چون روزهای دلکش تابستان

پر می کنم برای تو دامان را

از لاله های وحشی کوهستان

**********

دیگر در آن دقایق مستی بخش

در چشم من گریز نخواهی دید

چون کودکان نگاه خموش را

با شرم در ستیز نخواهی دید

**********

یکشب چو نام من بر زبان آری

می خوانمت به عالم رویایی

بر موجهای یاد تو می رقصم

چون دختران وحشی دریایی

**********

یکشب لبان تشنه من با شوق

در آتش لبان تو می سوزد

چشمان من امید نگاهش را

بر گردش نگاه تو می دوزد

**********

از "زهره" آن الهه افسونگر

رسم و طریق عشق می آموزم

یکشب چو نوری از دل تاریکی

در کلبه ات شراره می افروزم

**********

آه ، ای دو چشم خیره به ره مانده

آری منم که سوی تو می آیم

بر بال بادهای جهان پیما

شادان به جستجوی تو می آیم

 

+نوشته شده در جمعه 1387/01/09ساعت1:17 PMتوسط مريم | |

 

 

 

رفتي و گل منتظر پرپر است                                

                                                    آينه در اشك تو ناباور است

 

بي تو كه آواز مرا بشنود ؟                               

                                                     سايه ي چشم كه بهارم شود ؟

 

سنگ ملامت شده ام بازگرد                               

                                                     ننگ سلامت شده ام بازكرد

 

عكس تو را در همه ديدن بس است                        

                                                     طعنه ي آيينه شنيدن بس است

 

آينه ها خون به دلم كرده اند                             

                                                      از نم حيرت خجلم كرده اند

 

من شده ام ساغر حالات تو                             

                                                      خواب ندارم ز خيالات تو

 

شب به مي ِ چشم تو سر مي نهم                            

                                                      خواب تو مي بينم و بر مي جهم

 

كوزه گر ناله شدم باز گرد                              

                                                      زخم دل لاله شدم بازگرد

 

من كي ام ؟ آيينه ي حيرت فروش                   

                                                      باطن من ناله و ظاهر خموش

 

آي مرو پشت مرا خم مكن                                

                                                       سرو مرا آه مجسم مكن

 

بي تو نفس آينه پس مي دهد                                  

                                                       دست چمن بوي " قفس " مي دهد

 

شكر خدا وصل نديديم ما                                    

                                                       جز طرب فصل نديديم ما

 

وصل پر از شكوه و شرح و گله ست                       

                                                       وصل ميان من و تو فاصله ست

 

ما زگل دوست جدا نيستيم                                  

                                                       وصل همان جاست كه ما نيستيم

 

هجر وصالست كه مي خواني اش                          

                                                        تو همه اويي و نمي داني اش

 

غرق وي از خود چه خبر مي كني ؟                        

                                                        مژّه ز هجران كه تر مي كني ؟

 

از مي رفتار كه مستي ببين ...!                             

                                                        آينه ي كردار كه هستي ببين ...!

 

يك نفس ار دوست تغافل كند                             

                                                         ناله ي ما از ني او گل كند

 

گاه خدا ابر جهان گستريست                               

                                                         عرش به روي پر نيلوفريست

 

گاه جهان آينه ي دست اوست                              

                                                         هر چه نظر مي شكند مست اوست ...

 

 

 

+نوشته شده در شنبه 1386/08/26ساعت10:39 PMتوسط مريم | |

وقتی که شانه هايم
در زير بار حادثه می‌ خواست بشکند
يک لحظه
از خيال پريشان من گذشت :
” بر شانه های تو … “

بر شانه های تو
        می ‌شد اگر سری بگذارم .
وين بغض درد را
         از تنگنای سينه برآرم
به های های
آن جان پناه مهر
                 شايد که می ‌توانست
از بار اين مصيبت سنگين
                  آسوده‌ام کند.

سلام دوستان عزيز و همراه من

راستش اولين باره اين جوري مي نويسم براي همين نمي دونم چي بايد بنويسم

اين پست رو تقديم مي كنم به كسي كه برام عزيزه ؛

ابر دلتنگى بر سایۀ من مى بارد.
و نگاهم فقط از چشمان تو دلدارى مى جوید.
از تویى که دلت سرشار از هواى زیبایى ست.
حوصله ام ببخش، نوازشم کن
آنگونه که در حرمت دست هاى عاشق تو
خواب آفتاب ببینم.
اى رفیق عشق پرست!
مهر و مهرورزى را به من بیاموز
که بس محتاج عاشق شدنم.
مى خواهم آنچنان عاشق شوم
که تا ابد مجنون تو باشم

+نوشته شده در چهارشنبه 1386/07/25ساعت11:50 PMتوسط مريم | |

 

چشمان من هميشه مضطربند

 

هميشه در انتظار

 

خاطرات درون سينه هميشه بي قرار

 

من پرسه گرد خيابان خيس تنهايي ام

 

از سكوت كوچه هاي درون پنجره مي آيم

 

من تكرار دوباره ي سرو را

 

وقتي كه فرصت تكرار دوباره ام از دست رفته بود

 

ميان روشنايي مشكوك يك شمع نگريستم

 

و سبزاي هميشگي اش را در پاييز دستانم

 

به تجربه نشستم !

 

نفس در سينه ي محبوس ناباوري ها

 

تار و پود احساس ، آغشته به بوي دستانش بود

 

كه من دانستم بايد بود بايد زيست ،

 

كاش مي شد وقت رفتن ، چشم هايم را كنار تو بگذارند

 

تا حسرت ديدار تو در جاودانگي ام نباشد ....

 

 

+نوشته شده در شنبه 1386/06/31ساعت12:13 PMتوسط مريم | |

 

 اي گل پر پر كه به شب پر زدي

                                              جان مرا آتش ديگر زدي

اي ز نم جاده نگاه تو تر

                                            جاده ز گمگشتگي ات بي خبر

رفتي و بر دست افق مرده صبح

                                            روح مرا در پي تو برده صبح

مي روي و كوچه ما ابري است

                                           دامن باران پر بي صبري است

عقد من و حسرت تو ساده بود

                                          مهر تو يك غربت و يك جاده بود

بي تو غم پنجره بي پرده است

                                          آينه اسباب كشي كرده است

رفتي و حسرتكده شد نام تو

                                          كوچه ي ما گم شده در گام تو

مي روي اي حسرت من صبر كن

                                          لاشه ي فرياد مرا قبر كن

بي تو بهار نفس كوچه ، مرد

                                         اشك مرا زلف ِ كه خواهد سِتُرد ؟

كوچه پر از پيچ و خمت شد مرو

                                         آينه نقش قدمت شد مرو

بي تو غم كوچك من ناله شد

                                         زخم من از داغ تو صد ساله شد

عشق تو بد نامي و آوارگي ست

                                         چاره ي اندوه تو بيچارگي ست

عشق همين است ملامت شدن

                                         بر سر انگشت علامت شدن

عشق گناه است گناهي عظيم

                                         دوزخ زيباي عذابي عليم

عشق شروع قدم خود كشي ست

                                        منتظر وصل شدن دلخوشي ست

عشق وبائيست ، تبش اشتياق

                                       عشق گناهيست ، عذابش فراق

 

 

مي كشد اندوه تو تا جاده ام

                                    من به قدم هاي تو افتاده ام

جاده سرانجام تو را مي برد

                                    هق هق من نام تو را مي برد

قصه ي مردم شده ام بي تو من

                                    روي زمين گم شده ام بي تو من

صبر كن و وقت نگاهي بده

                                    آينه را فرصت آهي بده

كاش غروب دل ما شب نداشت

                                    كودكي ما گل كوكب نداشت

گشت چمن ، حسرت شبنم نداشت

                                    هيچ كس از غربت خود ،‌غم نداشت

هر كه به دلخواه دلش رنگ رنگ

                                   هر كه به اندازه ي قلبش قشنگ

چون تن ايوان تب شب مي گرفت

                                    آينه از آينه لب مي گرفت

كاش هوا بوي گل ياس داشت

                                   خانه ي ما شاخه ي گيلاس داشت

جسم نمي شد سپر جان ما

                                  خلوت ما غنچه ي ايوان ما

آينه ها اهل نظر داشتند

                                 اهل تبسم همه پر داشتند

برغربت ضجه هاي من خنديدي،اما من بي تاب گلايه هاي

آن لبخندم !!!!!!!!!!!!

                                

+نوشته شده در جمعه 1386/06/09ساعت3:30 PMتوسط مريم | |

در توالي سكوت تو

در تداوم نبودنت

رد پاي آشنايي از صداي تو

در ميان ِ حجم ِ‌خاطرم

هنوز زنده است

هنوز مي تپد

و باورش نمي شود

كه نيستي

كه رفته اي

كجا نوشته اند عشق

اين چنين ميان مرز سايه هاست ؟

اين چنين پُر از هجوم ِ فاصله

در تقابل ِ ميان ِ آب و تشنگي

تقابل ِ ميان ِ مرگ و زندگي ؟

كجا نوشته اند ؟

 

 

 

+نوشته شده در سه شنبه 1386/05/16ساعت12:40 PMتوسط مريم | |

 

هق هق صداي آشناي تو

 در ميان هجمه اي غريب

 در ميان كوچه هاي شهر

 طعم قصه هاي رفته است

 طعم ِ تلخ ِ بالهاي يك شكست

 و گريه راه چاره نيست

 گريه انتهاي دردهاي بسته نيست

 يا شتاب كن

 در رسيدنت

 به ابتداي قصه هاي تازه ات

 يا نگو

 كه راه رفته را كسي

 بر نگشته است

 مباد غم

 چشمه ي قشنگ ِ چشم هاي خسته ات شود

 شتاب كن !

 راهي از نگاه ِ تو

 تا ستاره ها نمانده است .

 

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه 1386/05/03ساعت9:50 PMتوسط مريم | |

 

براي كسي كه هرگز ندانست كه بي او زندگي برايم مي ميرد گر چه من نفس مي كشم ولي لحظه مرگ را آرزومندم :

اي كسي كه شايسته دوست داشتني ، سزاوار همه خوبي هايي ، سزاوار دل سپردن و سزاوار عشقي ، سزاوار بودن ؛ ذره ذره وجودم به بودنت ، به حضور مبهمت خو گرفته بود . با هر نفسي كه مي كشم تو را فرياد مي زنم ، در وجود تو شكوفا مي شوم و باز تو را مي طلبم . هنوز هم نگاهم آمدنت را منتظر است . ساعت خانه نيز ؛ مي دانم كه آمدنت را زنگ مي زند !

خواستم با تو باشم ، نخواستي ... ولي كاش تنها به اندازه ي يك سطر اين نوشته ، به اندازه ي قطره ي زلال باراني كه از دل ابري آسمان سهم زمين مي شود ، يا لحظه اي كه قاصدكي متولد مي شود و يا پروانه اي مي ميرد بودنم را آرزو مي كردي و مي دانستي كه كسي جز من به اندازه ي من دوستت ندارد و نخواهد داشت .

مي داني ؛ روزها و لحظه هاي چشم به راهيم را هرگز فراموش نمي كنم تو نيز روزي را كه با من وداع كردي هرگز از ياد مبر .

هنوز هم در لحظات پر از تكرار خود به دنبال حرف هاي زيبا ، نگاه هاي زيبا و خاطرات تكرار ناشدني ام با تو مي گردم ، به دنبال ياد فراموش شده ام در تو ....

اميدوارم گذشت زمان غارتگر خاطره هاي تو نباشد !

 

  

+نوشته شده در یکشنبه 1386/04/24ساعت11:10 PMتوسط مريم | |

 

چرا ديگر نمي تابي به اين درياي طوفاني

هوا سرد است و خورشيدم نگو در بند و زنداني

تمام اين غزل ها را به يمن آن كه بر گردي

كنم سيراب و بعد از آن سر راه تو قرباني

نگو دريا نمي بارد كه من از گريه لبريزم

و در هر قطره ي اشكم كه مي ريزد ، تو پنهاني

سفر كردند ماهي ها ، از اين درياي يخ بسته

تو تابستان من بودي ، شدم ديگر زمستاني

" تو در من آتشي هستي كه خاموشت نخواهم كرد "

خودت اين را به من گفتي ، ولي حالا گريزاني

من از هر مرغ دريايي نشاني از تو مي خواهم

كه مي گويند ؛ عاشق شد مگر اين را نمي داني ؟

و در آن لحظه امواجي مرا بر صخره مي كوبد

تنم آهسته مي سوزد در اندوه پشيماني

به آن چشمي كه مي بوسي حسادت مي كنم اما

دلم آرام مي گيرد كه تو خوشحال و خنداني

 

 

+نوشته شده در شنبه 1386/04/16ساعت7:30 PMتوسط مريم | |

                                                   

           

رفتن تو هستي مرا شكست !

اين شكسته تهي

بدون تو

لابه لاي بستر زمان دفن مي شود .

رفتنت

معناي ناتمام قفس را

برايم تمام مي كند

و تداوم ناگزير تو

ويراني آرزوهايي خواهد شد

كه تو آن را به التهاب ِ دست هاي من بخشيده اي

رفته اي

و نمي داني

غم گريز تو را

در درنگ ِ بهانه هايم گم مي كنم

مي شكنم

و مي گذارم تا شانه هاي من

در رگبار اندوه ِ بي پايان ِ تو

چشم انتظار جاده اي بماند

كه تو به آن چشم دوخته اي !

 

 

       

+نوشته شده در یکشنبه 1386/04/10ساعت8:30 PMتوسط مريم | |

 

 

عاشق تر از اين بودم اگر لحظه پرواز

                                             

در دست نجيب تو كليد قفسم بود !!!

 

عاشق تر از اين بودم اگر عطر نفس هات

 

در لحظه بي همنفسي ، همنفسم بود !!!

 

عاشق تر از اين بودم اگر فاصله ها را

 

اين آينه ي شب زده تكرار نمي كرد !!!

 

عاشق تر از اين بودم اگر هق هق ما را

 

اين سايه سرما زده انكار نمي كرد !!!

 

                         

+نوشته شده در شنبه 1386/04/02ساعت12:40 PMتوسط مريم | |

 

لحظه ها در گذرند ،

تو مي روي

و احساس بودنت

در دلواپسي لحظه هاي خالي

ناگزير دل تنگي غروري است

كه در دريغ نبودنت له مي شود .

تو مي روي و اين احساس بهانه گير

آرام نمي شود

مگر آن كه محال

خيال تو را نفس بكشد

آبي ترين بغض ترانه هاي خيس شده !

خيابان در امتداد رد پاي تو باران خورده است

و اين حكايت

هزار و يك شبي است

كه آن را هيچ دستي نخواهد نوشت

قصه اي كه فقط تو را

در من !

فرياد مي زند .

 

+نوشته شده در پنجشنبه 1386/03/31ساعت1:18 PMتوسط مريم | |

                               

 وقت رفتن چشمهايت را تماشا مي کنم

غصه ها را مي کشم در خويش و حاشا مي کنم

جاده مي خواند تو را پرواز کن معبود من

رقص پروازتو را تنها تماشا مي کنم

آسمان ارزاني چشمان مستت عشق من

آسمان را زير پاهايت تماشا مي کنم

مي روي در لابه لاي ابرها گم مي شوي

رفتنت در عمق دريا را تماشا ميکنم

 آسمان بغضش شکست از خلوت سنگين من

زير باران خاطراتت را تماشا مي کنم

 

نرو...

جان شقايقها بمان در گرمي اين كوچه ها با من
بمان در پيچ وتاب لحظه ها با من...

هراسانم ازين رفتن
زمستان است سرما ميكند بيداد...

بمان با من...ببر پرواز را از ياد

 

+نوشته شده در سه شنبه 1386/03/29ساعت11:25 PMتوسط مريم | |

     

روزگاري با من اما عاقبت كوچيد و رفت

 

 

دست عاشق پيشگي را بالبش بوسيد و رفت

 

 

درنگاهش ماندم وازاعتنايش بي نصيب

 

 

او وليكن مثل پيچك درتنم پيچيد و رفت

 

 

گفتمش صبري بكن شايد كه دلتنگم شوي

 

 

با غمش آهسته گلبرگ گلي بوييد و رفت

 

 

من به دنبال پلي بودم براي ما شدن

 

 

بانگاهش اين دل و بي هوا دزديد ورفت

 

 

درميان گريه ها گفتم خداحافظ  ولي

 

 

او چه بي پروا به من  خنديد و رفت

 

 

ديگر فرشته اي حتي خواب مرا بر نخواهد آشفت ....

 

 

 

+نوشته شده در دوشنبه 1386/03/28ساعت12:14 PMتوسط مريم | |

 

به يادت هست مي گفتي : اگر تركم كني روزي ، تمام عمر خاموشم ؟

 

 به يادت هست مي گفتي : نرو هرگز كه من بي تو فراموشم؟

 

 به يادت هست مي گفتي : كه هر لحظه ، شبها ، صدايت هست در گوشم ؟

 

كنون آن روزها رفته ،

 

تو هم رفتي ،

 

اينك من شدم تنها ،

 

اسير دردها ،

 

غمها تمام روزها ،

 

شبها ،

 

ماهها ...

 

 شكسته در گلو بغضم ،

 

 به يادت اشك مي ريزم

 

به یادت ای وجود و هستی من

 

به یادت میمیرم

 

به یادت ای امید من

 

اکنون دور از آشیان میمیرم

فرقي نمي‌كند گودال آبي كوچك باشي يا درياي بيكران ، زلال كه باشي آسمان در توست

+نوشته شده در شنبه 1386/03/26ساعت11:37 PMتوسط مريم | |